Το δράμα της Ουκρανίας

PutinΜε την κατάσταση στην περιοχή να θυμίζει τις ημέρες που προηγήθηκαν του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, δεν μπορεί παρά να απορήσει κανείς σχετικά με όλα όσα έχουν συμβεί από το Νοέμβριο του 2013 – πόσο μάλλον όταν μία νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση, σύμφωνα με όλους τους διεθνείς παρατηρητές των εκλογών, εκδιώκεται από την ηγεσία της χώρας.

Ο πρόεδρος της δε (Janukowytsch), μετά από βίαιες διαμαρτυρίες, αναταραχές, διαδηλώσεις, καθώς επίσης τρομοκρατικές δολοφονίες, υποχρεώνεται από την (αυτοαποκαλούμενη) αντιπολίτευση να εγκαταλείψει τη θέση του – δραπετεύοντας κυριολεκτικά στο εξωτερικό, κατηγορούμενος ως αιμοσταγής δικτάτορας και εγκληματίας πολέμου.

Σύμφωνα με τον αρχηγό των διαδηλωτών, το «έγκλημα» του προέδρου της χώρας ήταν το ότι, δεν αποδέχθηκε μία ασαφώς διατυπωμένη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ, η οποία προσέφερε στην Ουκρανία ελάχιστα πλεονεκτήματα – προς όφελος μίας ολοκληρωμένης συμφωνίας με τη Ρωσία, η οποία θα ενίσχυε τη χώρα άμεσα με 15 δις €, ενώ θα μείωνε παράλληλα τις τιμές εισαγωγής φυσικού αερίου. Κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτά που προσφέρθηκαν στην Ελλάδα στις αρχές του 2009, οδηγώντας την τότε κυβέρνηση στην πτώση της, μετά από μία σειρά σκανδάλων – «προκατασκευασμένων» κατά πολλούς.

Επιστρέφοντας στην Ουκρανία, όταν η κυβέρνηση της αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόταση της Ρωσίας, οι Η.Π.Α. «πάτησαν το γκάζι» – με αποτέλεσμα τη σημερινή καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, μία τυλιγμένη σε ένα πέπλο μυστηρίου παραστρατιωτική νεοναζιστική οργάνωση, η οποία θεωρείται πως διατηρεί σχέσεις με το ΝΑΤΟ, διαδραμάτισε έναν αποφασιστικό ρόλο – όσον αφορά τις σκόπιμες επιθέσεις από ελεύθερους σκοπευτές, καθώς επίσης τις εκρήξεις βίας, οι οποίες οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.

Η καταστροφή της χώρας από τη Δύση δεν ολοκληρώθηκε φυσικά αφού, όπως συνήθως συμβαίνει, έχει σταλθεί το ΔΝΤ – το οποίο, έναντι αυστηρών μέτρων, θα παρέχει δάνεια στην Ουκρανία, δρομολογώντας τη λεηλασία και την υποδούλωση της. Εάν δε αντιδράσει ή δεν αποδεχτεί τα «μέτρα» ως έχουν, τότε θα ακολουθήσει η γνωστή από την πρώην Γιουγκοσλαβία εισβολή του ΝΑΤΟ – εάν φυσικά παρέμενε ουδέτερη η Ρωσία, η οποία όμως δεν είναι τόσο ανόητη, για να συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο, όπως έχει τεκμηριωθεί από την εισβολή της στην Κριμαία (άρθρο).

Nuland-2Στο σημείο αυτό είναι ίσως σκόπιμο να εξετάσει κανείς τον τρόπο, με τον οποίο λειτούργησε η Ευρώπη – ξεκινώντας από την τηλεφωνική συνομιλία της εντεταλμένης για την Ευρώπη εκ μέρους του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών κυρίας Victoria Nuland, με τον αμερικανό πρεσβευτή στο Κίεβο. Στη συνομιλία αυτή, η οποία αποκαλύφθηκε δημόσια, η κυρία Nuland ανέφερε πως ακριβώς θα επιθυμούσε να στελεχωθεί η κυβέρνηση συνεργασίας της Ουκρανίας – ενώ, όσον αφορούσε τις προτεινόμενες από την ΕΕ λύσεις, το σχόλιο της ήταν το γνωστό «Fuck the EU».

Στη συνέχεια, μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας δηλαδή, η ΕΕ αποφάσισε να αναλάβει μόνη της την πρωτοβουλία – με το Γερμανό υπουργό εξωτερικών να προτείνει στο Γάλλο ομόλογο του ένα από κοινού ταξίδι στο Κίεβο, με στόχο την αποκατάσταση της ειρήνης στο εσωτερικό της Ουκρανίας, πριν επιδεινωθεί ο εμφύλιος πόλεμος.

Οι δύο Ευρωπαίοι υπουργοί εξωτερικών παρακάλεσαν τον Πολωνό ομόλογο τους να συμμετέχει στην προσπάθεια – ενώ στις συνομιλίες που ακολούθησαν στο Κίεβο, συμμετείχαν μαζί με τον πρώην πρόεδρο (Janukowytsch) και οι τρεις ηγέτες της αντιπολίτευσης, καθώς επίσης ένας εκπρόσωπος της Ρωσίας.

Οι Η.Π.Α. δεν προσκλήθηκαν στις συνομιλίες – ένα γεγονός ασυνήθιστο που υποδηλώνει παράλληλα τη διάσπαση της δυτικής συμμαχίας. Σε κάθε περίπτωση, επιτεύχθηκε η συμφωνία της ΕΕ με τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του εκπροσώπου της πλειοψηφίας των διαδηλωτών – αναφορικά με τη διεξαγωγή νέων εκλογών το Δεκέμβριο, την επιστροφή στο Σύνταγμα του 2004, καθώς επίσης την απελευθέρωση της Julia Tymoschenko από τη φυλακή.

Αν και φάνηκε πως η συμφωνία θα οδηγούσε στο τέλος το πολύμηνο χάος που επικρατούσε στη χώρα, η ηρεμία διήρκεσε μόλις δώδεκα ώρες – αφού, αμέσως μετά, έγινε χαμός. Αναλυτικότερα, ελεύθεροι σκοπευτές άρχισαν να πυροβολούν (στις 22 Φεβρουαρίου) το συγκεντρωμένο στην «Πλατεία Ανεξαρτησίας» πλήθος – με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πανικός και να υποχωρήσουν άτακτα οι αστυνομικές δυνάμεις.

Organization-FacistΧωρίς καμία αιτιολογία, ο εκλεκτός της Γερμανίας ηγέτης της αντιπολίτευσης (Klitschko), ο πρώην πυγμάχος που χρηματοδοτείται από γερμανικό ίδρυμα, αναίρεσε τη συμφωνία – ενώ, σύμφωνα με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, οι ελεύθεροι σκοπευτές τοποθετήθηκαν από μία ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση, με το όνομα «UNA-UNSO».

Ο ηγέτης της οργάνωσης αυτής (A. Shkil) ήταν πριν από δέκα χρόνια σύμβουλος της Tymoschenko – ενώ κατά τη διάρκεια της πυροδοτούμενης από τις Η.Π.Α. «Πορτοκαλί Επανάστασης» του 2003/2004, η «UNA-UNSO» υποστήριζε τον «υπέρ του ΝΑΤΟ» υποψήφιο W. Juschtschenko, εναντίον του υποψηφίου «υπέρ της Ρωσίας» πρώην προέδρου Janukowytsch. Σύμφωνα δε με πολλές αναφορές, η οργάνωση «UNA-UNSO» διατηρεί στενές σχέσεις με το γερμανικό «εθνικοδημοκρατικό» κόμμα NPD.

184242510Περαιτέρω, η παραστρατιωτική οργάνωση «UNA-UNSO» ευρίσκεται, ανέκαθεν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (1991), πίσω από τις διαδηλώσεις εναντίον της ρωσικής επιρροής στην Ουκρανία – ενώ συμμετείχε πάντοτε στις «σκευωρίες» (βρώμικους πολέμους) του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας, ως σύμμαχος του ουσιαστικά.

Εάν λοιπόν ισχύει το ότι, η «UNA-UNSO» δεν ανήκει στην ουκρανική αντιπολίτευση, αλλά αποτελεί μία μυστική οργάνωση του ΝΑΤΟ, η οποία χρησιμοποιεί ως βάση την Ουκρανία, τότε είναι εύλογη η αδυναμία εφαρμογής της συμφωνίας που επετεύχθη με την ΕΕ – αφού υπήρξε προφανώς σαμποτάζ εκ μέρους των αποκλεισθέντων από τη συνάντηση Η.Π.Α., με τη βοήθεια της «UNA-UNSO».

Περαιτέρω, τόσο η εντεταλμένη του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών, όσο και ο μάλλον ακροδεξιός ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής J. McCain, διατηρούν στενές σχέσεις με το ναζιστικό κόμμα της Ουκρανίας (Swoboda) – ο ηγέτης του οποίου διακρίνεται ιδιαίτερα για τον αντισημιτισμό του.

Το συγκεκριμένο κόμμα ιδρύθηκε επίσημα το 1995, με σύμβολο που μοιάζει με το χιτλερικό αγκυλωτό σταυρό – ενώ θεωρείται το «εκλογικό χέρι» όλων των νεοφασιστικών οργανώσεων της Ουκρανίας, όπως η «UNA-UNSO». Ολοκληρώνοντας, ο εκλεκτός των Η.Π.Α., A.Jazenjuk του κόμματος της Tymoschenko είναι αυτός που θα ορισθεί ως πρόεδρος της χώρας για το μεσοδιάστημα έως τις εκλογές.

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σήμερα, όπου η δήθεν «αντιπολίτευση» έχει εξορίσει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας, ενώ έχει διαλύσει την εθνική αστυνομική μονάδα «Berkut», οι Η.Π.Α. απαιτούν την εισβολή των συνδίκων του διαβόλου στην Ουκρανία – με στόχο φυσικά τη λεηλασία των «διαμαντιών του στέμματος» της χώρας (δημόσιες κοινωφελείς, στρατηγικές και κερδοφόρες επιχειρήσεις).

Στις διαπραγματεύσεις του περασμένου Οκτώβρη το ΔΝΤ απαίτησε από την κυβέρνηση της Ουκρανίας το διπλασιασμό των τιμών του φυσικού αερίου, καθώς επίσης του ηλεκτρισμού – τόσο όσον αφορά τα νοικοκυριά, όσο και τη βιομηχανία.

Επίσης την άρση της απαγόρευσης πώλησης των εύφορων αγροτικών εκτάσεων της χώρας σε ιδιώτες, την υποτίμηση του νομίσματος, τις αποκρατικοποιήσεις, τη μείωση των δαπανών για την παιδεία και την υγεία, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους κοκ. – ως αντάλλαγμα ενός δανείου ύψους 4 δις $ (όταν η Ρωσία προσέφερε πριν την πτώση της κυβέρνησης 15 δις $, καθώς επίσης μία έκπτωση της τάξης του 35% στο φυσικό αέριο).

Ουκρανία..Προφανώς λοιπόν επιδιώκεται η λεηλασία από το ΔΝΤ και η υποδούλωση της χώρας από τις Η.Π.Α. Με δεδομένο όμως το ότι, διακυβεύεται στο «παιχνίδι» το μέλλον της Ρωσίας, οι σχέσεις της με την ΕΕ, καθώς επίσης η ηγεμονία των Η.Π.Α. στον πλανήτη, το δράμα της Ουκρανίας, η οποία ζήτησε τη «βοήθεια» του ΝΑΤΟ (όπως το Ιράκ κοκ.), μόλις ξεκίνησε.

Την ίδια στιγμή, ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη θεωρείται ως το επίκεντρο του νέου χρηματοπιστωτικού σεισμού, ο οποίος θα γίνει αισθητός ακόμη και στην κεντρική Ευρώπη – ιδίως δε στην Αυστρία και την Ελλάδα, λόγω των τραπεζικών υποκαταστημάτων τους στην περιοχή, με απρόβλεπτα επακόλουθα.

.

Υστερόγραφο: Στην Ευρώπη, μεγάλο πρόβλημα θα δημιουργηθεί στην προμήθεια φυσικού αερίου από τη Ρωσία – ενώ θα υπάρξουν σίγουρα επιπτώσεις στο ρυθμό ανάπτυξης ολόκληρου του πλανήτη, εάν ακολουθήσουν πολεμικές αντιπαραθέσεις.

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα (πηγή: Cap.), στο τέλος του 2012 οι συνολικές άμεσες ελληνικές επενδύσεις στην Ουκρανία ανερχόταν σε 466 εκ. $. Ιδιαίτερα την τελευταία τριετία, οι εξαγωγές ελληνικών εταιρειών προς τη χώρα είχαν καταγράψει αυξητικές τάσεις – ενώ αυξημένο ήταν και το συνάλλαγμα, λόγω της έλευσης τουριστών από την Ουκρανία.

Τρεις από τις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες, η Alpha Bank, η Eurobank και η Πειραιώς, έχουν επεκτείνει τις δραστηριότητες τους στην χώρα. Αρχικά η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία απέκτησε το Μάιο του 2007 την International Commerce Bank και εν συνεχεία η Εurobank – με την εξαγορά της Universal Bank τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Ακολούθησε η Alpha Bank ένα χρόνο αργότερα, αποκτώντας τoν έλεγχο της OJSC Astra Bank.

Ιδιαίτερα για την Eurobank, η οποία διαθέτει σημαντική παρουσία και ευρύ δίκτυο καταστημάτων στη χώρα, η διοίκηση έχει αναφέρει στην πρόσφατη παρουσίαση των αποτελεσμάτων του ομίλου ότι, οι χορηγήσεις δανείων στην Ουκρανία είναι της τάξης των 500 εκ. $ – για τις οποίες έχουν ληφθεί προβλέψεις.

Εξίσου σημαντική είναι η δραστηριότητα της Μηχανικής στην Ουκρανία. Ο ελληνικός όμιλος έχει κατασκευάσει, μεταξύ άλλων, ένα εμπορικό κέντρο 30.000 τμ στην Οδησσό, κτίρια διαμερισμάτων, καταστημάτων, ένα μεγάλο κτίριο γραφείων και ένα πολιτιστικό κέντρο στη Μαριούπολη – όπου είναι έντονο το ελληνικό στοιχείο. Ο όμιλος είχε επίσης ξεκινήσει εργασίες κατασκευής δύο συγκροτημάτων σε Κίεβο και Οδησσό αντίστοιχα.

Συνολικά, 52 ελληνικές επιχειρήσεις διαθέτουν παρουσία στην Ουκρανία. Μεταξύ άλλων, δραστηριότητες μέσω θυγατρικών ή τοπικών αντιπρόσωπων διαθέτουν οι Coca Cola, Chipita, Sunlight, Σαράντης, Ήφαιστος, Alumil, Balkan, Etem, Profilco, Yioula, Informer, Elton Χημικά κ.α.

Πηγή : analyst.gr

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , | Leave a comment

Λογιστικές απάτες στο «πρωτογενές πλεόνασμα» Σαμαρά

PROSOPAΤου Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ιδιότητες απερίγραπτου… «λάστιχου» φαίνεται ότι έχει αυτό το «πρωτογενές πλεόνασμα» της κυβέρνησης, καθώς εμφανίζεται άκρως προσαρμόσιμο σε κάθε είδους πολιτική σκοπιμότητα ή λογιστική απάτη, όπως διαπιστώνουμε.

Προχθές η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι η χώρα μας εμφάνισε το 2013 βάσει των υπολογισμών της πλεόνασμα πρωτογενές ύψους 3,38 δισεκατομμυρίων. Χαράς ευαγγέλια! Τώρα, βέβαια, προκειμένου να έχουμε μια εικόνα της πραγματικότητας οφείλουμε να σας πούμε ότι… έλλειμμα 15,89 δισεκατομμυρίων ευρώ και όχι πλεόνασμα παρουσίασε το πρωτογενές ισοζύγιο της γενικής κυβέρνησης το 2013!

 

Η ΕΛΣΤΑΤ, όμως, αφαίρεσε από το έλλειμμα αυτό τα 19,27 δισεκατομμύρια που έδωσε η κυβέρνηση για να στηρίξει τις τράπεζες κι έτσι προκύπτει το δήθεν πλεόνασμα! Εν πάση περιπτώσει, ας κλείσουμε τα μάτια σε αυτήν την εντελώς παραπλανητική εικόνα – και τη χαρακτηρίζουμε παραπλανητική για τον εξής απλούστατο λόγο: ποια υπερχρεωμένη ελληνική οικογένεια που έχει π.χ. μηνιαίο εισόδημα 1.000 ευρώ και δανειακές υποχρεώσεις 700 ευρώ πανηγυρίζει λέγοντας «αν εξαιρέσουμε τη δόση του δανείου, μια χαρά πάμε, έχουμε πλεόνασμα!»;

Γιατί ακριβώς αυτό είναι το «πρωτογενές πλεόνασμα» της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου! Εν πάση περιπτώσει, ας το παραβλέψουμε αυτό για να πάμε παρακάτω. Το πρωτογενές πλεόνασμα της ΕΛΣΤΑΤ, λοιπόν, είναι 3,38 δισ. ευρώ. Πολύ ωραία. Γιατί, όμως, αφού η ΕΛΣΤΑΤ βγάζει πρωτογενές πλεόνασμα 3,38 δισ. ευρώ, τόσο η τρόικα όσο και το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας βάσει του συμφωνημένου προγράμματος οικονομικής πολιτικής με τους δανειστές της χώρας μας και βάσει των ίδιων στοιχείων υπολόγιζαν το πρωτογενές πλεόνασμα… ένα δισεκατομμύριο ευρώ λιγότερο, μόνο 2,4 δισεκατομμύρια;

Τι κόλπο εξαπάτησης των Ελλήνων πολιτών έχουν απεργαστεί από κοινού η κυβέρνηση και η τρόικα; Πρόκειται άραγε για κόλπο εξαπάτησης μόνο των Ελλήνων ιθαγενών ή αναφερόμαστε σε απάτη πανευρωπαϊκής εμβέλειας με στόχο την παραπλάνηση όλων των λαών της Γηραιάς Ηπείρου, αν υποθέσουμε ότι τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ εξάγονται κατά τρόπο απολύτως σύμφωνο με τα πρότυπα της Eurostat, της ευρωπαϊκής στατιστικής αρχής; Θα δούμε. Θα μάθουμε. Πρωτογενές πλεόνασμα 3,4 δισ. η ΕΛΣΤΑΤ, πρωτογενές πλεόνασμα μόνο 2,4 υπολόγιζε το υπουργείο Οικονομικών. Δεν έχουμε τελειώσει. Αντιθέτως, τώρα ήρθε η ώρα να πάθουμε όλοι μας το τελειωτικό σοκ! Καθώς η ΕΛΣΤΑΤ υπολόγιζε τα 3,4 δισ. ευρώ του πρωτογενούς πλεονάσματος, αποδείχθηκε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα της τρόικας και του υπουργείου… μειώθηκε (!) ακόμη κατά ένα δισεκατομμύριο ευρώ και από τα 2,4 δισεκατομμύρια έπεσε στο 1,4 δισ. ευρώ!

Η ΕΛΣΤΑΤ αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση είχε εγγράψει στο… 2013 το μέρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος ύψος 480 εκατομμυρίων ευρώ, παρόλο που η γενική συνέλευση της ΤτΕ που ενέκρινε τη διάθεση του μερίσματος ατού πραγματοποιήθηκε τον… Φεβρουάριο του 2014! Η ΕΛΣΤΑΤ αποκάλυψε επίσης ότι η κυβέρνηση είχε εγγράψει στα έσοδα του 2013 έσοδα του ΕΟΠΥΥ ύψους 400 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία όμως αφορούσαν σε πράξεις του 2011 και του 2012, οπότε τα ενέταξε στα αντίστοιχα έτη και όχι στο 2013. Επιπροσθέτως, η ΕΛΣΤΑΤ εντόπισε μια κρυμμένη «τρύπα» χρεών σε δημοτικές επιχειρήσεις ύψους περίπου 100 εκατομμυρίων. Οπότε 480 + 400 + 100 ίσον… νάτο το επιπλέον δισεκατομμύριο λογιστικών απατών, άρα μόνο 1,4 δισ. ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα των… 3,4 δισεκατομμυρίων!

Άλλη ιστορία, βέβαια, είναι το τι ακριβώς νόημα έχει αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα των ας πούμε 3,4 δισ. ευρώ, όταν οι οφειλές του Δημοσίου προς τους ιδιώτες ξεπερνούν τα… 4,6 δισεκατομμύρια ευρώ! Ποιος λογικός άνθρωπος που έχει στα χέρια του π.χ. 10.000 ευρώ και την ίδια στιγμή οφείλει να πληρώσει σε ληξιπρόθεσμα χρέη 15.000 ευρώ ισχυρίζεται ότι έχει… πλεόνασμα; Θα τον πάρουν με τις λεμονόκουπες, αν ισχυριστεί κάτι τέτοιο! Κι, όμως, αυτό κάνει με κάθε σοβαρότητα η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, διακηρύσσοντας σε όλους τους τόνους ότι έχει σημειώσει… τεράστια επιτυχία! Ο κόσμος μπορεί να μην ξέρει από οικονομία, αλλά νιώθει στο πετσί του τη δυστυχία της μνημονιακής πολιτικής της κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορούν να τον ξεγελάσουν.

πηγή: ΕΘΝΟΣ

Posted in Οικονομία | Tagged , , , , , | Leave a comment

Ωρα να… χρεοκοπήσει η Ελλάδα, λένε οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»

PROSOPAΤου Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

 

Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν φανταζόταν τη χθεσινή πισώπλατη μαχαιριά που της έδωσαν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Ευρώπης και η «Βίβλος» του επιχειρηματικού κόσμου της Γηραιάς Ηπείρου. Γροθιά στο στομάχι και μόνο ο τίτλος: «Αυτή θα μπορούσε να είναι η στιγμή για την Ελλάδα να κάνει στάση πληρωμών!». Ακόμη χειρότερα, το άρθρο στο χθεσινό φύλλο της βρετανικής εφημερίδας στο οποίο αναφερόμαστε φέρει την υπογραφή του ενός από τους δύο κορυφαίους αρθρογράφους των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» – του Βόλφγκανγκ Μινχάου.

Την ώρα που ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει εξαπολύσει ολόκληρη προπαγανδιστική εκστρατεία βασισμένη στο ότι δανείστηκε 3 δισεκατομμύρια ευρώ για 5 χρόνια με επιτόκιο 4,75% με την ελπίδα μήπως και μέσω της διαφήμισης του γεγονότος ότι του δάνεισαν οι ξένοι κατορθώσει και σώσει την κυβέρνησή του, έρχονται οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» και τι γράφουν; Η διατύπωση του αρθρογράφου είναι ωμή: «Η ελληνική οικονομία δεν είναι σε ύφεση. Δεν ανακάμπτει. Εχει καταρρεύσει»! Ο Βόλφγκανγκ Μινχάου είναι καταλυτικός στην επιχειρηματολογία του. «Μεταξύ του 2008 και του 2013 το πραγματικό ΑΕΠ (της Ελλάδας) συρρικνώθηκε κατά 23,5% και οι επενδύσεις κατά 58,4%. Η πιο πρόσφατη επισκόπηση των εργαζομένων έδειξε ανεργία 26,7% τον Ιανουάριο. Το μέγεθος της ανεργίας των νέων το 2013 ήταν 60,4%», αναφέρει ο Μινχάου στο άρθρο του και συνεχίζει ακάθεκτος: «Από 2,8 εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά, τα 2,3 εκατομμύρια έχουν φορολογικά χρέη που δεν μπορούν να αποπληρώσουν. Οι συντάξεις είναι η κύρια πηγή εισοδήματος για το 48,6% των οικογενειών.

Επιπροσθέτως 3,5 εκατομμύρια απασχολούμενοι πρέπει να υποστηρίζουν 4,7 εκατομμύρια ανέργους ή μη οικονομικά ενεργά άτομα», υπογραμμίζει ο Βρετανός αρθρογράφος. «Με ένα δημόσιο χρέος που αναμένεται να αυξηθεί φέτος στο 177% του ΑΕΠ, η Ελλάδα δεν προσελκύει πολλές πραγματικές επενδύσεις από το εξωτερικό ακριβώς τώρα. Ούτε μπορεί να παραγάγει εσωτερικές επενδύσεις εξαιτίας του κατεστραμμένου τραπεζικού συστήματος… Ποιος άνθρωπος που έχει τα λογικά του θα κάνει μακροπρόθεσμη επένδυση σε μια χώρα με μη βιώσιμο μακροπρόθεσμα δημόσιο χρέος;», αναρωτιέται ο κορυφαίος αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Βρίσκω δύσκολο να δω πώς θα μπορούσε κάποιος να δημιουργήσει έκρηξη επενδύσεων, εκτός πια αν το επίσημο χρέος διαγραφεί ή υπάρξει στάση πληρωμών», προσθέτει και αρχίζει να αναπτύσσει την άποψή του περί της καταλληλότητας των συνθηκών για να κηρύξει η Ελλάδα στάση πληρωμών. «Για πρώτη φορά από τότε που άρχισε η κρίση, η Ελλάδα είναι σε θέση να κάνει παύση πληρωμών», ισχυρίζεται και αυτό το εξηγεί ως εξής: «Η Ελλάδα έχει πρωτογενές πλεόνασμα – προ της πληρωμής των τόκων.

Η Κομισιόν έχει προβλέψει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα φτάσει στο 2,7% του ΑΕΠ φέτος και θα αυξηθεί στο 4,1% το 2015… Η Ελλάδα δεν εξαρτάται πλέον από τους ξένους επενδυτές… Η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα είναι αξιόχρεη», γράφει μεταξύ πολλών άλλων, τα οποία έχουν κυρίως τεχνική αξία, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η εναλλακτική λύση είναι «η Ελλάδα να κάνει παύση πληρωμών για όλο το εξωτερικό χρέος της». Τελειώνοντας το ομολογουμένως εντυπωσιακό, αλλά και άκρως επιζήμιο για την κυβέρνηση Σαμαρά άρθρο του, ο Βόλφγκανγκ Μινχάου υπογραμμίζει: «Δεν υποστηρίζω την έξοδο (σ.σ.: εννοεί την έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη και την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, τα πλεονεκτήματα του οποίου έχει αναλύσει παραπάνω). Οι Ελληνες ψηφοφόροι και οι ξένοι επενδυτές, όμως, πρέπει να γνωρίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται τώρα σε μια θέση όπου υπάρχει επιλογή».

Η ελληνική κυβέρνηση, δηλαδή, μπορεί να διαλέξει αν θα κάνει παύση πληρωμών ή όχι, αν θα διατηρήσει το ευρώ ως εθνικό νόμισμα ή όχι. Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί με τον Μινχάου ή όχι, αν οι θέσεις του είναι σωστές ή όχι, αν είναι υποβολιμαίες ή ειλικρινείς, αν η ασκούμενη πολιτική είναι «μονόδρομος» όπως ισχυρίζονται ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος ή αν θα αλλάξει ριζικά μόλις γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτές είναι προσωπικές απόψεις του καθενός και η ομοφωνία γύρω από αυτές αποκλείεται εκ προοιμίου και εξ ορισμού. Τη ζημιά στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν την κάνει η άποψη του Μινχάου. Την κάνει ο ισχυρισμός κορυφαίου αρθρογράφου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ότι «η ελληνική οικονομία δεν ανακάμπτει, έχει καταρρεύσει»! Επειτα από αυτό το άρθρο, ποιος επενδυτής ακούει το success story της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ…

πηγή

Posted in Οικονομία | Tagged , , , , | Leave a comment

Δημοκρατία, αγορές και παραμύθια…

1397463828_voyliΜήπως αυτό το πολίτευμα είναι η νέα δημοκρατία των απαθών, αδιάφορων, άμαθων, φοβισμένων, και εξαθλιωμένων;

Πόσο Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε, όταν η Δικαιοσύνη απαγορεύει τη δημοσίευση υλικού που αποκαλύπτει ενέργειες της κυβέρνησης, οι οποίες μπορεί να βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον και όταν η κυβερνητική πλειοψηφία ψηφίζει τροπολογίες που αμνηστεύουν παρανομίες υπουργών;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν η δημόσια περιουσία εκποιείται με αδιαφανείς διαδικασίες, οι οποίες νομιμοποιούνται με «νυχτερινές τροπολογίες» και σε εκείνους που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις εξασφαλίζεται το ακαταδίωκτο;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν η κυβερνητική πλειοψηφία νομοθετεί τη δωρεά προστίμων και φόρων σε μεγάλες επιχειρήσεις, όταν με τη μορφή των «πολυνομοσχεδίων» υιοθετούνται μέτρα που δεν έχουν πληροφορηθεί οι πολίτες –ούτε καν αυτοί που ψηφίζουν τα «πολυνομοσχέδια»- όταν η διακυβέρνηση γίνεται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν η αντισυνταγματική υπερφορολόγηση οδηγεί τους πολίτες σε πλήρη ένδεια ή στη φυλακή και τα κόμματα της συγκυβέρνησης χρωστούν εκατομμύρια στις τράπεζες και μάλιστα φρόντισαν τα χρέη αυτά, να τα φορτώσουν στους φορολογούμενους;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν εκείνοι που φοροδιαφεύγουν μένουν ατιμώρητοι και οι μισθωτοί, άνεργοι και συνταξιούχοι υφίστανται διαρκώς φορολογικές επιβαρύνσεις που παραβιάζουν το άρθρο 4 παράγραφος 5 του συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι «οι Ελληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους»;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν τα ΜΜΕ είναι δέσμια των δανείων που τους χορήγησαν οι τράπεζες ύστερα από κυβερνητική παρέμβαση, όταν η δημόσια τηλεόραση συμπληρώνει 10 μήνες νεκρή ύστερα από την αυθαίρετη και αντισυνταγματική επέμβαση της κυβέρνησης;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν εκείνο που ομολογεί ανοικτά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και διακεκριμένος αντισυνταγματολόγος, είναι ότι την πολιτική που εφαρμόζεται τη χαράσουν οι αγορές και η κυβέρνηση φροντίζει, απλά για την επιβολή της;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν η κυβέρνηση καταργεί εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, όταν τεμαχίζει το κράτος πρόνοιας χαρίζοντάς το στους ιδιώτες, που την κατευθύνουν;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν οι πολιτικές που επιβάλλει ο κυβερνητικός αυταρχισμός συνεχίζουν να δημιουργούν άνεργους, ανασφάλιστους, να προκαλούν θανάτους και όταν η δημόσια εκπαίδευση, σταδιακά παύει να είναι και δημόσια και εκπαίδευση; Οταν οι διευθυντές των δημοτικών σχολείων παραιτούνται αρνούμενοι να γίνουν ρουφιάνοι;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε όταν το υπουργείο Εξωτερικών αντί να χαράζει πολιτική έχει μεταβληθεί σε υπηρεσία γραμματειακής υποστήριξης για την υλοποίηση αποφάσεων του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. και η εθνική ανεξαρτησία έχει πλήρως υπονομευθεί;

Πόσο δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ζούμε επειδή μας βεβαιώνουν γι’ αυτό οι σχολιαστές των δελτίων ειδήσεων και τα δακρυγόνα των ΜΑΤ, όταν κάποιοι τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν;

Μήπως αυτό το πολίτευμα είναι η νέα δημοκρατία των απαθών, αδιάφορων, αμαθών, φοβισμένων και εξαθλιωμένων;

Μήπως είναι, τελικά, το πολίτευμα που αξίζει σε εμάς και τα παιδιά μας;

Πηγή :
ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΕΣ SPORTDAY)

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , | Leave a comment

Το σκάνδαλο των τραπεζών με απλά λόγια… (του Κώστα Βαξεβάνη)

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και με βάση τα πραγματικά γεγονότα. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος όχι για να συμφωνήσουμε, αλλά για να μιλάμε για πράγματα που ισχύουν και όχι για αόριστες πολιτικές.

πλεόνασμαΟι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που η λειτουργία τους εκ των πραγμάτων συνδέεται με την Οικονομία. Οι μεταβολές σε μια επιχείρηση όπως η τράπεζα, επηρεάζει ή μπορεί και να καθορίζει την Οικονομία, άρα και την κοινωνία. Αυτό είναι ένα δεδομένο.

Το δεύτερο είναι πως οι τράπεζες από τα τέλη τη δεκαετίας του ‘80 δεν λειτουργούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή δεν παίρνουν τα χρήματα των καταθετών με τα οποία επενδύουν δίνοντας κέρδη στον καταθέτη μέσω των τόκων. Οι τράπεζες επέλεξαν έναν τρόπο λειτουργίας που υπόσχεται άλλου είδους κέρδη. Δηλαδή δημιουργούν «επενδύσεις» και «προϊόντα», τα οποία είναι εικονικά, αποκαλούνται με διάφορα εξωτικά ονόματα και υπόσχονται μεγάλη κερδοφορία αν και αποκρύπτουν το ρίσκο. Ένα τραπεζικό προϊόν για παράδειγμα, μπορεί να είναι ένα «στοίχημα» για το αν θα βρέξει στο Κάιρο ή αν θα καταρρεύσει η οικονομία της Ελλάδας. Όσο και αν φαίνεται απλοϊκό το παράδειγμα, είναι μια πραγματικότητα. Οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει έναν εξωπραγματικό, ιπποδρομιακό καπιταλισμό, που δεν σχετίζεται ούτε με επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, ούτε με το κοινωνικό όφελος απαραίτητα.

Παρ όλα αυτά, επειδή οι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που συγκεντρώνουν χρήμα και συνδέονται με την Οικονομία, η σταθερότητά τους είναι πραγματικά ένα ζητούμενο. Αυτό δεν σημαίνει πως όταν οι Τράπεζες ενεργούν ή βάζουν προϊόντα στην αγορά έχουν ως προβληματισμό τη σταθερότητά τους ή το τι ζημιά θα κάνουν στην Οικονομία της χώρας. Τους ενδιαφέρουν τα κέρδη. Η κατάρρευση της Lehman Brothers, από την οποία ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι μια αρκετά ισχυρή απόδειξη γι αυτό. Έτσι παρότι το επιχείρημα της ευστάθειας που χρησιμοποιούν οι τράπεζες για να εξασφαλίζουν την κρατική βοήθεια (ναι την κρατική παρά τον καπιταλισμό που υπηρετούν και τον αντικρατισμό τους) δεν είναι ο θεός που προσκυνούν (αυτός είναι το κέρδος) αλλά ο ψευδοπροφήτης που χρησιμοποιούν για να πιστέψουν τα πλήθη στην απάτη τους.

Όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση, οι έλληνες τραπεζίτες, με πρώτο και κύριο τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλο, υποστήριζαν πως η Ελλάδα δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο, γιατί οι ελληνικές τράπεζες ήταν ισχυρές και δεν είχαν εκτεθεί σε τοξικά προϊόντα όπως αυτά που οδήγησαν στην πτώση την αμερικανική Lehman Brothers. Στο αμέσως επόμενο διάστημα, η τραπεζική φιλολογία άλλαξε, οι τράπεζες εμφανίστηκαν να μολύνονται από την κρίση μέσω του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας και να χρειάζονται κρατική στήριξη.

Οι κυβερνήσεις δεν σεβάστηκαν την βασική αρχή της αγοράς και του δικού τους νεοφιλελευθερισμού που λέει «ο ισχυρός στην οικονομία προχωρά και ο αδύναμος πρέπει να βγαίνει από την κούρσα και να πεθαίνει». Αντιθέτως ανακεφαλαιοποίησαν τις τράπεζες, δηλαδή δανείστηκαν με υψηλά επιτόκια για να εξασφαλίσουν ρευστό στις τράπεζες. Το δάνειο αυτό το πληρώνουμε εμείς.

Γιατί όμως κατέρρευσαν οι «ισχυρές» ελληνικές τράπεζες που μερικά χρόνια πριν διαφήμιζαν το ελληνικό τραπεζικό θαύμα στα Βαλκάνια; Γιατί αναγκάστηκαν να αγοράσουν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου τα οποία κουρεύτηκαν, απαντούν οι τραπεζίτες. Είναι αλήθεια αυτό; Είναι η μισή αλήθεια.

Κατ αρχήν το να αποφασίζει μια τράπεζα να επενδύσει σε ένα προϊόν, όπως η αγορά των ομολόγων του Δημοσίου, είναι ένα ρίσκο το οποίο αποφασίζει να πάρει. Αν για παράδειγμα τα ομόλογα του Δημοσίου δεν κουρεύονταν, αλλά είχαν κέρδη, οι τράπεζες θα μοίραζαν μέρισμα στους έλληνες πολίτες; Άρα ακόμη και αυτή η αγορά των ομολόγων, ήταν μια απόφαση ρίσκου την οποία έπρεπε να πληρώσουν. Ακόμη όμως και αυτό το κούρεμα που αποφασίστηκε, (ένα ακόμη σκάνδαλο Βενιζέλου) ενώ κούρεψε τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία καταστρέφοντάς τα, δεν πείραξε άλλους επενδυτές των οποίων δεν κουρεύτηκαν τα ομόλογα.

Οι ζημιές όμως των τραπεζών δεν προήλθαν από τα ομόλογα του Δημοσίου όπως θέλουν να λένε οι τραπεζίτες. Οι ελληνικές τράπεζες δεν είχαν χρήματα. Οι ανακεφαλαιοποιήσεις τους προέρχονταν από διαδοχικές δανειοδοτήσεις που έκαναν ο ένας στον άλλο. Δηλαδή η Τράπεζα Α, δάνειζε μια offshore εταιρεία η οποία ήταν συμφερόντων της Τράπεζας Β, για να εμφανιστεί ρευστότητα. Μετά η Τράπεζα Β, δάνειζε μια άλλη εταιρεία συμφερόντων της Α η οποία έκανε αύξηση κεφαλαίου της Α. Το εικονικό χρήμα έκανε κύκλο με την άδεια της Τράπεζας της Ελλάδας δίνοντας μια ψεύτικη εικόνα ευρωστίας και χρήματος για τις Τράπεζες.

Οι τραπεζίτες όμως έκαναν ακόμη μεγαλύτερα αίσχη. Έδιναν δάνεια σε offshore εταιρείες που ανήκαν στους ίδιους και τις οικογένειές τους, χωρίς εγγυήσεις και στη συνέχεια χρέωναν τα θαλασσοδάνεια στις ζημιές της Τράπεζας κλέβοντας τους μικρομετόχους. Έδιναν επίσης δάνεια σε επιχειρηματίες (πάντα χωρίς εγγυήσεις) οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε άλλες δικές τους επιχειρήσεις. Έτσι δημιουργούσαν εικόνα ισχυρών επιχειρήσεων, με δανεικά και αγύριστα, χειραγωγώντας και εξαπατώντας τους επενδυτές που επένδυαν στις ίδιες επιχειρήσεις εξαιτίας της πλαστής εικόνας που είχε δημιουργηθεί.

Πολλοί τραπεζίτες πουλούσαν ή νοίκιαζαν στις τράπεζές τους ή στο Δημόσιο, κτήρια τα οποία είχαν αγοράσει με δάνεια των τραπεζών τους αλλά μέσω παρένθετων προσώπων σε τιμές πολλαπλάσιες των πραγματικών.

Ταυτόχρονα δανειοδοτούσαν τα κόμματα, ώστε να έχουν την πολιτική κάλυψη και τα ΜΜΕ για να εξασφαλίζουν τη σιωπή για τα σκάνδαλά τους. Μεγάλα ποσά τα έβγαλαν στο εξωτερικό μέσα από κομπίνες με τα υποκαταστήματα των Τραπεζών που άνοιγαν στα Βαλκάνια. Δημιούργησαν μέσα από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ την εικόνα οικονομικού τραπεζικού θαύματος στα Βαλκάνια, και διοχέτευσαν έτσι ποσά σε δανειολήπτες του εξωτερικού που δεν ήταν άλλοι από τους εαυτούς τους.

Όλα αυτά τα σκάνδαλα και η ευθεία ληστεία του χρήματος, εμφανίστηκε ως μόλυνση από την κρίση. Οι μαύρες τρύπες από τη ληστεία και τη συναλλαγή με τη διαπλοκή (600 εκατομμύρια είχε πάρει το ALTER από τις τράπεζες χωρίς εγγυήσεις) εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της κρίσης. Έτσι στο όνομα της ευστάθειας των τραπεζών, αυτές ανακεφαλαιοποιήθηκαν με τα χρήματά μας. Όχι όμως οι τράπεζες, αλλά οι τραπεζίτες. Οι τράπεζες δεν ελέγχθηκαν πριν ανακεφαλαιοποιηθούν, ώστε να βρεθεί ποιό κομμάτι της ζημιάς οφείλεται στην κρίση και ποιό στη ληστεία. Οι τραπεζίτες, αυτοί που είχαν ρίξει τις τράπεζες έξω (αν δεν τις είχαν ληστέψει) θεωρήθηκαν ικανοί να συνεχίσουν να διοικούν τις τράπεζες.

Το κράτος μέσα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πήρε το 80% των μετοχών των τραπεζών αλλά χωρίς το κράτος να μπορεί να ασκήσει καμία διοίκηση. Ενώ η ανακεφαλαιοποίηση έγινε για να υπάρξει σταθερότητα, ρευστότητα και λειτουργία της ελληνικής οικονομίας, τα δάνεια σταμάτησαν, οι επιχειρήσεις που έπρεπε να σωθούν άρχισαν να κλείνουν και τα σπίτια να πλειστηριάζονται. Συνέχισαν βέβαια να παίρνουν δάνεια μη παραγωγικές επιχειρήσεις όπως τα Μέσα Ενημέρωσης, παρά τα χρέη τους και τις ζημιές τους και βέβαια και διαφήμιση από τις τράπεζες. Το Mega για παράδειγμα, με ζημιές 25 εκατομμύρια, χρέη 200 εκατομμύρια πήρε δάνειο 110 εκατομμύρια για να συνεχίσει να λειτουργεί και κυρίως να υποστηρίζει πως η κυβέρνηση και οι τράπεζες ακολουθούν σωστή πολιτική. Ποια τραπεζική διαδικασία μπορεί να κρίνει ως επωφελές ένα τέτοιο δάνειο; Αντίστοιχα δάνεια έχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Αφού ανακεφαλαιοποιήθηκαν οι Τράπεζες η κυβέρνηση προχώρησε την Κυριακή στην κορωνίδα του σκανδάλου. Με το άρθρο 2 του «πολυνομοσχεδίου» δίνει τη δυνατότητα στους παλιούς αποτυχημένους τραπεζίτες, να επαναγοράσουν τις μετοχές τους, όχι στην τιμή που τις αγόρασε το κράτος (ΤΧΣ) με την ανακεφαλαιοποίηση, αλλά σε εξευτελιστικές τιμές. Δηλαδή για παράδειγμα στη Eurobank, ενώ το κράτος αγόρασε τις μετοχές της Τράπεζας με 1,24 ευρώ ανά μετοχή, τώρα ο τραπεζίτης μπορεί να αγοράσει πίσω τις μετοχές με 30 λεπτά. Δηλαδή η κυβέρνηση θεσμοθέτησε όχι μόνο την προκλητική επιστροφή των μετοχών αλλά και τη δεδομένη απώλεια χρημάτων που έχουμε ήδη καταβάλει. Πλήρωσε, έσωσε τις τράπεζες και τώρα τις παραδίδει πίσω στους διαφθαρμένους τραπεζίτες τους οποίους ποτέ δεν ήλεγξε.

Ας αφήσουμε το ηθικό, πολιτικό και οικονομικό κομμάτι του σκανδάλου και ας πάμε στις παραβάσεις με βάση αυτούς τους ίδιους τους νόμους της αγοράς. Η ελληνική κυβέρνηση η οποία καταγγέλλει τον κρατισμό σε βαθμό που να απολύει δημόσιους υπαλλήλους μέσα από μια πρωτοφανή δαιμονοποίηση, παρεμβαίνει ως κρατική οντότητα υπέρ των τραπεζών. Όχι μόνο ζημιώνει το ελληνικό Δημόσιο, αλλά παραβαίνει το ευρωπαϊκό δίκαιο. Η Ελλάδα έχει καταδικασθεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για επιδοτήσεις που έχει δώσει σε εταιρείες (πχ ΟΣΕ, Ολυμπιακή) αφού θεωρείται πως έτσι καταστρατηγεί την αρχή της ανταγωνιστικότητας και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Οποίο θαύμα λοιπόν, η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου, επιδοτεί τους τραπεζίτες, δίνοντάς τους σε τιμές ευκαιρίας πίσω τις τράπεζες τις οποίες χρησιμοποίησε για την αφαίμαξη των πολιτών.

Είναι η ίδια κυβέρνηση η οποία έχει ξεκινήσει ανένδοτο αγώνα κατά των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων (πάλι στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού και της αγοράς) την ίδια ώρα που με νόμους και σκανδαλώδεις ρυθμίσεις, έχει δημιουργήσει ολιγοπώλιο μόλις τεσσάρων τραπεζών.

Άλλωστε τα νομοσχέδια που καταθέτει κάθε μέρα είναι γεμάτα αδιόρατες ρυθμίσεις με τις οποίες αμνηστεύονται όσοι έχουν παράνομα ευνοήσει το προκλητικό καθεστώς λειτουργίας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Μια τέτοια ρύθμιση είναι η τροπολογία που απαλλάσσει από τις ποινικές ευθύνες τους τραπεζίτες και τους υπαλλήλους που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις τα κόμματα. Τα χρήματα αυτά, πάνω από 270 εκατομμύρια για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, θα πληρωθούν φυσικά από εμάς. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, έκανε νόμο με τον οποίο παρέχει στον εαυτό του ασυλία για την απόφασή του να δώσει στην Proton Bank του Λαυρεντιάδη, παρανόμως 100 εκατομμύρια ευρώ.

Οι τράπεζες δεν λειτουργούν πια σκανδαλωδώς έστω ως κομμάτι της Οικονομίας αλλά είναι οι ίδιες η εξουσία. Άλλωστε με το νόμο 4021/11 (φυσικά του Βενιζέλου) στην Τράπεζα της Ελλάδος και στις Τράπεζες, ανατίθενται εξουσίες πέρα από τον έλεγχο και τη λειτουργία της κυβέρνησης και της Βουλής. Υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτές είναι το κράτος;

ΠΗΓΗ:
Κώστας Βαξεβάνης για Το Κουτί της Πανδώρας

Posted in Οικονομία | Tagged , , , , | Leave a comment

Καθηγητής Γ. Κοντογιώργης: «Η Ελλάδα είναι ένα Κράτος σε διπλή κατοχή»

Αποσπάσματα από το άρθρο του καθηγητή κ. Γ. Κοντογιώργη:

Γ.Κοντογιώργης«Το πολιτικό σύστημα έχει παγιωθεί, μέσω της ταύτισής του με το κράτος, το οποίο λειτουργεί ως κράτος κατοχής. Κατέχει την ελληνική κοινωνία, δεν την αντιπροσωπεύει. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, όσο υπάρχει αυτό το πολιτικό σύστημα, διότι η κοινωνία, ούσα έξω από αυτό, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εναλλάσσει τους πολιτικούς στην εξουσία. Το να φύγει όμως το ένα κόμμα και να έρθει το άλλο ή το τρίτο, ή το τέταρτο, οποιαδήποτε κόμμα, δεν σημαίνει τίποτε, γιατί η συμφωνία των κομμάτων για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους είναι διακομματική, διαχέεται σ’ όλο το φάσμα το πολιτικό. Δεν είναι να πει κανείς ότι τα μεγάλα κόμματα κάνουν αυτά και τα μικρά κάνουν άλλα.»

«Η έννοια του πελατειακού συστήματος είναι μια έννοια η οποία προκαλεί απορία συχνά. Δεν εξηγείται γιατί συμβαίνει στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα να είναι μετασχηματισμένο σε πελατειακό, και όχι στις άλλες χώρες. Ή γιατί οι πολιτικές δυνάμεις να έχουν μεταλλαχθεί σε κομματοκρατία, όπως την χαρακτηρίζω. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα που ζούμε –ανεξαρτήτως των ανοήτων επιχειρημάτων που διακινούν συνάδελφοι μου επιστήμονες, διανοούμενοι κλπ.- δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αντιπροσωπευτικό, άρα δεν διαθέτει θεσμική αντιστοίχηση με την κοινωνία, ώστε να εξαναγκάζεται ο πολιτικός να πολιτεύεται κατά το συμφέρον που θα υπαγορεύσει η κοινωνία.»«Επιμένω να λέω ότι ο πολίτης δεν έχει ευθύνη σ’ όλο αυτό. Και επιμένω να το λέω όχι γιατί ο πολίτης δεν μετέχει, αλλά επειδή το σύστημα του λέει ότι αν δεν πράξει έτσι, δεν έχει μέλλον σ’ αυτή τη χώρα. Ή πρέπει να φύγει ή να πάρει τα βουνά ή τα όπλα. Επειδή τα όπλα δεν τα παίρνει κανείς, παρά μόνο στην απόγνωση, και επειδή οι δικλείδες διαφυγής δεν είναι πολλές, βλέπουμε ότι ο πολίτης ή φεύγει ή παραμένει σ’ αυτή τη χώρα και διαπλέκεται. Μην πάρουμε τις μεγάλες διαπλοκές που κάνουν μεγαλοεκδότες και άλλοι παράγοντες με την πολιτική ηγεσία. Γιατί αυτοί ουσιαστικά είναι σήμερα το πολιτικό σύστημα. Ας πάρουμε τον κοινό πολίτη, τον αγρότη του χωριού μας. Για να μπορέσει να βγάλει μια άδεια ή για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει την ιδιοκτησία του, δεν πρέπει να πληρώσει την αρμόδια δημόσια υπηρεσία; Είναι ο ίδιος ο νόμος που δημιουργεί τη διαφθορά, δηλαδή τον εξαναγκασμό να συναντηθεί ο πολίτης, προκειμένου να κάνει τη δουλειά του, με τον δημόσιο υπάλληλο, όχι φυσικά σε επίπεδο νομιμότητας, αλλά σε επίπεδο διαπλοκής και διαφθοράς.»

«Όταν κανείς εξωθεσμικά, όπως είναι οι αγορές που διατείνονται ότι πρέπει να αυτορυθμίζονται, κινούν τα νήματα της πολιτικής σ’ αυτή την περίπτωση η αυτορρύθμιση καταλήγει σε απορρύθμιση. Τα κόμματα λένε ότι θα κάνουν αυτοκάθαρση, που σημαίνει ότι δεν υπόκεινται στο νόμο. Διότι τι σημαίνει αυτοκάθαρση; Δηλαδή, μπορώ εγώ αν κλέψω, ή αν δεν διαχειριστώ σωστά κάτι που μου ανέθεσαν να πω ότι δεν υποβληθώ στη δικαιοσύνη να δικαστώ, αλλά θα κάνω αυτοκάθαρση; Τι σημαίνει αυτό, ότι θα ζητήσω μετάνοια; Και η βλάβη πως θα αποκατασταθεί; και πως θα αποτραπεί στο μέλλον η διάπραξη και άλλων αδικημάτων; Αυτά τα κάνουν στις θρησκείες, που πάει κανείς μπροστά στην εικόνα και ζητάει συγνώμη από το θεό και τελειώνει. Ως γενική αρχή, πρέπει να ξέρουμε ότι όλα και όλοι πρέπει να υπόκεινται στον ίδιο νόμο. Δεν μπορεί ο πολιτικός να λέει: «όποιος κλέψει ή βλάψει τον άλλον θα πάει φυλακή, αλλά αν κλέψω ή εάν βλάψω με τις πράξεις μου εγώ δεν πάω», και ότι «θα αποφασίσω εγώ πώς θα δικαστώ κι αν θα δικαστώ». Δεν επιτρέπεται αυτό. Γιατί; Μα αυτό μας το λέει ο ίδιος ο Αριστοτέλης. Ο Αριστοτέλης λέει ότι στις δημοκρατίες –δεν είναι η περίπτωση του συστήματος αυτού- τα πολιτικά εγκλήματα τιμωρούνται αυστηρότερα και αυτό διότι δεν είναι το είδος του εγκλήματος μόνον, αλλά και ο αριθμός αυτών που βλάπτονται που πρέπει να συνεκτιμηθούν. Γιατί αν εγώ ως πολίτης κλέψω βλάπτω έναν, αν ο πολιτικός κλέψει, βλάπτει όλη την κοινωνία. Άρα λοιπόν, γι’ αυτό πρέπει να τιμωρείται αυστηρότερα. Εδώ λοιπόν, αυτό αντιστρέφεται.» «Είναι φανερό. Η πολιτική ως πράξη δεν δικάζεται! Έχουν λέει, την πολιτική ευθύνη, δηλαδή σου λένε: «μην με ξαναψηφίσεις». Μα η ψήφος δεν είναι τιμωρία! Η ψήφος αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει στο μέλλον. Είναι άλλο πράγμα η ποινή, η ευθύνη επομένως. Μας λέει ο Αριστοτέλης λοιπόν, για να τον ξαναθυμηθούμε προκειμένου να διαπιστώσουμε πόσο πίσω είμαστε, ότι δόθηκε από τον Σόλωνα στο λαό το “ελέγχειν” και το “ευθύνειν”, το δικαίωμα να ελέγχει και να ζητά ευθύνες (να δικάζονται οι πολιτικοί εάν τον έβλαψε) για την πολιτική που ακολουθούν οι πολιτικοί, γιατί διαφορετικά θα ο λαός θα ήταν δούλος των πολιτικών. Γιατί σήμερα να μην θεωρούμε ότι είμαστε δούλοι των πολιτικών, αφού δεν μπορούμε ούτε να τους ελέγξουμε, ούτε να τους ζητήσουμε ευθύνες; Βλέπουμε πώς έγινε η διαχείριση των ολυμπιακών έργων, πώς έγινε η διαχείριση και οι επενδύσεις σε όλους τους κλάδους. Ξέρουμε κανένα να έλεγξε το Μέγαρο Μουσικής; Αποφάσισε ο κ. Λαμπράκης να μεταβάλει σε ευεργέτη του το κράτος! Δεν επήγε κανείς να ελέγξει πως διατέθηκαν τα χρήματα του λαού. Ξέρουμε πώς έγινε η Εθνική Οδός; Γιατί έχει βγει το συμπέρασμα ότι 1χλμ δρόμος κοστίζει 1 ευρώ στην Ισπανία και 7 ευρώ στην Ελλάδα; Ελέγχθηκαν ποτέ οι φορείς που έλαβαν επιδοτήσεις; Παντού λογική λεηλασίας, διαπλοκής και σπατάλης. Τι έγινε με τη Ζήμενς; Τι κάνει τους πολιτικούς να κλείνουν άρον άρον το σκάνδαλο; Γιατί τα υποβρύχια γέρνουν και κοστίζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο πωλούνται αλλού; Από τη στιγμή που άρχισε το στρίμωγμα των πολιτικών από την πλευρά της κοινωνίας, οι πολιτικοί βρήκαν διέξοδο λεηλασίας μέσω των αμυντικών δαπανών, διακομματικά. Τραγικό! Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Και επαίρονται, όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσουν για την κοινή γνώμη: λένε «δεν κυβερνάμε με βάση τις δημοσκοπήσεις”; Τι σημαίνει αυτό; Ότι περιφρονούμε την ελληνική κοινωνία, γιατί η δημοσκόπηση δηλώνει την βούλησή της!»

«Η μεταπολίτευση, αν θέλουμε να την δούμε με αντικειμενικούς όρους, αποτελεί την ολοκληρωτική επαναφορά του πολιτικού συστήματος στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα. Δημοκρατία σημαίνει να κυβερνάμε εμείς και όχι αυτοί. Άρα το πολιτικό σύστημα να μας ανήκει και όχι να τους ανήκει. Να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις και όχι αυτοί. Αν το πολιτικό σύστημα ήταν αντιπροσωπευτικό θα ίσχυε αυτό που ισχύει στη σχέση εντολέα και εντολοδόχου. Τέτοια σχέση δεν υπάρχει σήμερα πουθενά. Το πολιτικό προσωπικό είναι και εντολέας και εντολοδόχος. Εάν δει κανείς με τι πονηριά έχουν οικοδομήσει την αντίληψη ότι το πολιτικό σύστημα είναι και αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό, μέσα από έννοιες που τις έχουν διαφθείρει για να υφαρπάσουν δηλαδή και την ιδιότητα του εντολέα και του εντολοδόχου στα χέρια τους και να πείσουν την κοινωνία γι’ αυτό, θα διαπιστώσει πόσο ιδιοφυές σχέδιο είναι. Όμως είναι ψευδέστατος ο ισχυρισμός, δεν λέει την αλήθεια, δεν είναι επιστημονικά ορθός. Κάνουν ιδεολογία!»

«Το μνημόνιο ήρθε επειδή η πολιτική τάξη μας οδήγησε εδώ και επειδή στη συνέχεια δεν θέλησε να πάρει μέτρα για την έξοδο από την κρίση. Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι, οι οποίοι μας κατέστρεψαν, που αξιώνουν να μας σώσουν. Αυτό δεν γίνεται. Έστω μπήκαμε στο μνημόνιο. Μας έβαλαν για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό τους που είναι η κοινωνία και επειδή γνώριζαν ότι η κοινωνία θα εστρέφετο εναντίον τους. Η κοινωνία ξέρει με αλάνθαστο τρόπο ποιος είναι η αιτία των προβλημάτων της, γι’ αυτό στοχοποιεί τους πολιτικούς. Αυτό λοιπόν, αφού το ξέρει η κοινωνία το ξέρουν κι αυτοί. Γιατί δεν βγαίνουν μια φορά και να ζητήσουν συγνώμη; Ακούσαμε κανέναν; Έφεραν τους τροικανούς, μας βάλανε σ’ αυτή την περιπέτεια και θα φθάσουμε σε πολλά ακόμα μνημόνια επειδή ακριβώς δεν παίρνουν αυτά τα μέτρα εξυγίανσης του εαυτού τους. Μέσω του μνημονίου οι εσωτερικοί μας κατακτητές -οι πολιτικοί- εισάγουν συμπληρωματική ασφάλεια από τους εξωτερικούς τους φίλους, για να διατηρήσουν ανέπαφη την δυναστική τους ηγεμονία επί της κοινωνίας.» «Η εύκολη λύση είναι να κόψει το μισθό από τον μισθωτό και τον συνταξιούχο ή τις κοινωνικές κλπ παροχές. Δεν καταπολεμούν τη φοροδιαφυγή διότι το κράτος το θέλουν για τον εαυτό τους και διαπλεκόμενο. Διότι δεν θίγουν κατεστημένα συμφέροντα, παρά μόνο εκεί που τους εξαναγκάζουν. Τους εξανάγκασαν οι τροικανοί να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις, προκειμένου να τις αγοράσουν και βεβαίως το μόνο που δεν πιέζουν οι τροικανοί είναι να αλλάξουν αυτοί συμπεριφορές. Γιατί αυτοί είναι οι σύμμαχοί τους. Μέσω αυτών κάνουν τις δουλειές τους και αντιμετωπίζουν την οργή ή τις ενστάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα ουσιαστικά είναι ένα κράτος υπό διπλή κατοχή, εξωτερική και εσωτερική. Απ’ αυτή την κατοχή δεν βλέπω να βγαίνει στις προσεχείς δεκαετίες. Και δεν βλέπω να βγαίνει, διότι δεν υπάρχει ο φορέας που θα μας βγάλει. Λένε συχνά ότι θα μας αγοράσουν, γιατί θα ιδιωτικοποιηθεί ο δημόσιος πλούτος μας. Κανείς δεν συζητά για την έκπτωση του ιδιωτικού μας πλούτου. Το γεγονός δηλαδή, ότι οι περιουσίες του ελληνικού λαού που είχαν 10 ευρώ τώρα έχουν 5 ευρώ ή και 3 ευρώ ή 2 ευρώ. Έχει ουσιαστικά ευτελιστεί η ίδια η παραγωγική δομή της κοινωνίας. Δέστε τα μέτρα. Μειώνουν τους μισθούς και καταλύουν κάθε έννοια κοινωνικής πρόνοιας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν ενδιαφέρει η μείωση του χρέους και η εξάρτηση, τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε εργατικό δυναμικό να είναι εφάμιλλο του κινεζικού για να συμφέρει για τις επενδύσεις. Αντί να οργανώσουν δηλαδή, πολιτικές επενδύσεων, οργανώνουν τον εκφυλισμό της ελληνικής κοινωνίας. Να περιέλθει στην έσχατη ανάγκη προκειμένου να ενδιαφέρει επενδυτικά τον Γερμανό, τον Άγγλο, τον Αμερικάνο, το Γάλλο, τον οποιοδήποτε. Είναι ένα σχέδιο, το οποίο δεν οδηγεί σε έξοδο τη χώρα από την κρίση αλλά στην θεσμοθέτηση σε διάρκεια της υποτέλειας και της ανάγκης της κοινωνίας.»

Πηγή: Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης, 20/11/2011. «Η Ελλάδα είναι ένα Κράτος σε διπλή κατοχή». http://contogeorgis.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Η διεθνής των αγορών έχει ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα της.

Η διεθνής των αγορών έχει ποντάρει στο ισλάμ τα ρέστα της.
Το έχετε πιθανώς καταλάβει αλλά διαβάστε προσεκτικά για να κατανοήσετε το “γιατί”.

islam-and-christianity-headsΟι συνθήκες επιβολής του χριστιανισμού στον αρχαίο κόσμο δεν είναι οι ίδιες με τις τωρινές της εισόδου και επιβολής του ισλάμ στον δυτικό κόσμο, όμως παρόλα αυτά υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες. Και πολύ ανησυχητικές.

Μετά την ναυμαχία στο Ακτιο, λίγο έξω από την Πρέβεζα, το 31 πΧ, ο νικητής Οκταβιανός άνοιξε τον δρόμο για να γίνει μια μέρα Αύγουστος, και να στεφθεί αυτοκράτορας. Κάτι που ο θείος του Ιούλιος Καίσαρας δεν τόλμησε να κάνει, παρά το πόσο πολύ το είχε ποθήσει.

Η ναυμαχία αυτή στο Ακτιο είναι ένα ορόσημο από την άποψη πως η από πάντα λειψή δημοκρατία των ρωμαίων, που μικρή σχέση είχε με εκείνη των ελλήνων, μπαίνει πια στην διαδικασία μετασχηματισμού της σε αυτοκρατορία. Δηλαδή σε ένα πολίτευμα απολυταρχικό και δεσποτικό.

Παλιά δημοκρατικά ή ημι-δημοκρατικά χαρακτηριστικά θα επιβίωναν για πολλούς αιώνες και στο νέο συγκεντρωτικό πολίτευμα. Ωστόσο θα αναφαινόταν μια νέα επιτακτική για την ρωμαϊκή εξουσία ανάγκη: η εδραίωση της απολυταρχικής εξουσίας και κυριαρχίας και η εξάλειψη του κινδύνου της επανεμφάνισης της δημοκρατίας.

Ο κίνδυνος αυτός τον οποίο διέτρεχε η αυτοκρατορική εξουσία και η κυρίαρχη τάξη της αυτοκρατορίας δεν ήταν καθόλου φανταστικός. Οπως απέδειξαν διάφορα ιστορικά γεγονότα σαν την “στάση του Νίκα” στον ιππόδρομο της Κωστανινούπολης. Η αυτοκρατορική εξουσία γνώριζε πως αν ήθελε να μακροημερεύεσει και να εδραιωθεί έπρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε να ξεμπερδέψει με τον αιώνιο εχθρό της: την δημοκρατία. Και με τα τελευταία της υπολείμματα.

Η αυτοκρατορική εξουσία επρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε και η ίδια μα και το πρόσωπο του αυτοκράτορα, να αποκτήσουν στην συνείδηση των υπηκόων, διαστάσεις υπερφυσικές. Δηλαδή θεϊκές. Μια και η αυτοκρατορική λατρεία που είχε χρησιμοποιηθεί ως τότε δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα. Πέρα από την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ίδιων των αυτοκρατόρων.

Είναι στην φάση αυτή που ένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης της αυτοκρατορίας συνειδητοποιεί πως η πιο ισχυρή εστία αντίστασης των παλιών δημοκρατικών ιδανικών είναι η πολυθεϊστική παραδοσιακή θρησκεία των λαϊκών τάξεων. Και πως η είσοδος ενός μονοθεϊσμού θα έπαιζε κομβικό ρόλο στην τελική επικράτηση του απολυταρχικού πολιτεύματος. Ενας θεός, ένας βασιλιάς. Ενα κράτος.

Οι κύριοι υποψήφιοι είναι δύο: ο μιθραϊσμός και ο χριστιανισμός. Με τα μάτια ενός ρωμαίου της κυρίαρχης τάξης της εποχής ο μιθραϊσμός θα ήταν μάλλον προτιμητέος έναντι του χριστιανισμού.

Ο χριστιανισμός βρίσκεται ακόμα στην “πρωτόγονη” εποχή του, όπως την λένε οι θρησκειολόγοι, δηλαδή στην κοινοκτημονική και κοινοβιακή του εποχή. Και το χειρότερο: οι επίσκοποί του εκλέγονται ακόμη από συνάξεις των πιστών. Δηλαδή δημοκρατία από την πίσω πόρτα. Και είναι επιπλέον και μαλωμένος με την συσσώρευση του πλούτου.

Ετσι αν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ο χριστιανισμός σαν το επίσημο θρησκευτικό δόγμα της αυτοκρατορίας θα έπρεπε να μεταλλαχθεί σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν μέχρι εκείνη την στιγμή. Πράγμα που έγινε. Είναι η εποχή που ο χριστιανισμός εγκαταλείπει πολλά χαρακτηριστικά του, ιδεολογικά, οργανωτικά, ακόμα και πρακτικά, όπως την περιτομή, για παράδειγμα.

Με τα δικά μας μάτια ίσως υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα που θα έπρεπε να λυθεί. Αυτό της εισόδου του χριστιανισμού και της αποδοχής του, ως ισότιμης λατρείας μαζί με τις δεκάδες άλλες λατρείες, από την ελληνορωμαϊκή κοινωνία της μεσογείου εκείνης της εποχής.

Κι όμως δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Κι ο λόγος είναι πως ο πολυθεϊσμός εκείνος των ελλήνων και των ρωμαίων, ήταν δεκτικός σε νέες θεότητες και λατρείες, ακόμα και τις πιο παράξενες.

Με τον χριστιανισμό, και μάλιστα τον μεταλλαγμένο κατά τις επιθυμίες της κυρίαρχης ρωμαϊκής τάξης, ο παλιός ελληνορωμαϊκός πολυθεϊσμός “ούτε που κατάλαβε τι τον χτύπησε”. Ουσιαστικά πλήρωσε ακριβά την πολυσυλλεκτικότητά του. Και την θρησκευτική του ανεκτικότητα.

Φυσικά, στην διάδοση του χριστιανισμού στα λαϊκά στρώματα της αυτοκρατορίας βοήθησαν κι άλλοι παράγοντες. Και όχι μόνο οι επιθυμίες και οι προθέσεις της κυρίαρχης τάξης της ρωμαϊκής κοινωνίας. Τέτοιοι παράγοντες ήταν η ανεργία (ναι, υπήρχε αγορά εργασίας στην ελληνορωμαϊκή μεσόγειο της αρχαιότητας), η εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων στις μεγαλουπόλεις της μεσογείου, η απελπισία των δούλων, και η ίδια η κατάπτωση του παλιού πολυθεϊσμού.

Ο πατροπαράδοτος και παραδοσιακός πολυθεϊσμός δεν επαρκούσε πια στο να καλύψει τις μεταφυσικές ανησυχίες των μεσαίων ελληνορωμαϊκών στρωμάτων της εποχής του, μια και ο ίδιος είχε πια μεταλλαχθεί σε ένα απέραντο συνονθύλευμα δοξασιών. Αρκετές από τις οποίες στα μάτια των μορφωμένων των μεσαίων στρωμάτων θα πρέπει να στερούνταν κάποιου κύρους ή βαρύτητας.

Από την άλλη ο ίδιος ο χριστιανισμός της εποχής διέθετε κοινωνικά στοιχεία που τον εκαναν θελκτικό στις εξαθλιωμένες λαϊκές τάξεις των πόλεων της αυτοκρατορίας. Ο παλιός κοινοβιακός του χαρακτήρας που επιζούσε ακόμα και παρείχε μια οικονομική, ακόμα και εργασιακή, ασφάλεια και βεβαιότητα, καθώς ο πιστός εκλάμβανε πλέον τον εαυτό του ως μέλος μιας ειδικής κοινότητας που τον εξασφάλιζε από κινδύνους και αβεβαιότητες και του παρείχε τα απαραίτητα. Τα κοινά συσσίτια, γνωστά και ως αγάπες, σε κάποιες άλλες περιοχές, και τα παρόμοια. Το κοινωνικό πρόσωπο του χριστιανισμού αυτής της εποχής δηλαδή, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην αποδοχή του από τμήματα του λαού.

Η ρωμαϊκή κυρίαρχη τάξη, όταν πια επικράτησε πολιτικά εντός της η άποψη για την υιοθέτηση του χριστιανισμού ως οχήματος επιβολής της απολυταρχίας της στα λαϊκά στρώματα, φρόντισε να κάνει και ειδική φιλολογική επιμέλεια στα μέχρι τότε χριστιανικά κείμενα και να παγιώσει έναν κανόνα και μια λίστα κειμένων, σύμφωνα με τα πολιτικά της συμφέροντα. Αυτό τουλάχιστον έγινε με τα ευαγγέλια που προετοίμασε η 1η οικουμενική σύνοδος στην Νίκαια της Βιθυνίας, το 325 μΧ, και τα οποία απέστειλε στις εκκλησίες της αυτοκρατορίας.

Η ρωμαϊκή εξουσία ενδιαφέρθηκε ακόμη να κρατήσει και τις θρησκευτικές δογματικές διαμάχες σε ένα μη απειλητικό για την συνοχή του κράτους επίπεδο, και φυσικά επέβλεψε και το ίδιο το δόγμα ως έναν βαθμό, ώστε να μην υπάρξει κάποια δυσάρεστη έκπληξη επανεμφάνισης των δημοκρατικών του χαρακτηριστικών. Αυτό το νόημα έχει και η προεδρία του ίδιου του αυτοκράτορα Κωσταντίνου του Α’ στην σύνοδο της Νίκαιας, όπου μια και οι συζητήσεις γινόταν κυρίως στην ελληνική, ο ίδιος θα πρέπει σίγουρα να είχε σοβαρό πρόβλημα στο να ξεχωρίσει τις ελληνικές λέξεις ομοούσιο και ομοιούσιο. Που ήταν και το κορυφαίο ζήτημα της συνόδου.

Και φτάνουμε στο αποτέλεσμα. Που είναι πως από την στιγμή της μετάλλαξης του χριστιανισμού σε κάτι που εξυπηρετούσε τα σχέδια της κυρίαρχης ρωμαϊκής τάξης και την συμπόρευσή του με την επίσημη ρωμαϊκή εξουσία, η παλιά πολυθεϊστική θρησκεία, τέθηκε σε διωγμό και απαγόρευση. Δεν τέθηκαν σε διωγμό και απαγόρευση τόσο οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, όπως εκείνη του sol invictusΗλιογάβαλου ή του Μίθρα, όσο ο παλιός ελληνορωμαϊκός πολυθεϊσμός, εξαιτίας του μεγάλου κινδύνου που αντιπροσώπευε για την απολυταρχική αυτοκρατορική εξουσία η σύνδεσή του με την δημοκρατία, η οποία έπρεπε να ενταφιαστεί οριστικά.

Αυτοκρατορική εξουσία και χριστιανικό δόγμα κατέστησαν οι αδιαμφισβήτητοι κυρίαρχοι για 1000 χρόνια. Μέχρι τουλάχιστον τον διαφωτισμό και την αναγέννηση. Οπου πάλι το δημοκρατικό πνεύμα της αρχαιότητας συνεπήρε τον δυτικό άνθρωπο και τον οδήγησε στις πρώτες σύγχρονες “δημοκρατίες”, τις πόλεις-κράτη όπως η Γενεύη, η Φλωρεντία κλπ. Ενα ιστορικό φαινόμενο σχετικά άγνωστο ακόμα. Ιδίως στην σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά η οποία περίπου θεωρεί ως αφετηρία της ιστορίας την νεωτερικότητα.

Ολα αυτά έχουν να διδάξουν και σε μας κάτι σήμερα.

sharia_2Τμήματα της παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης έχουν ανοιχτά ομολογήσει πως το βασικό τους πρόβλημα είναι η υπερβολική δημοκρατία. Και είναι πια ολοφάνερος ο στόχος της μα και τα μέσα που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί για να τον πετύχει.

Στόχος της παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης είναι η ανάσχεση της όποιας δημοκρατίας. Ο ενταφιασμός της δημοκρατίας. Διότι η δημοκρατία απειλεί τα οικονομικά της συμφέροντα. Καθώς η πρώτη δυτική κοινωνία που θα συγκροτηθεί ΘΕΣΜΙΚΑ σε δήμο, θα θέσει σε κίνδυνο τον τωρινό οικονομικό τρόπο λειτουργίας, ο οποίος είναι εξαιρετικά προσοδοφόρος για την παγκόσμια ολιγαρχία του πλούτου. Η πορεία λοιπόν προς τον εκδημοκρατισμό είναι κάτι που πρέπει να ανακοπεί οριστικά.

Η διεθνής αυτή των αγορών αντιλαμβάνεται το εθνικό κράτος ως ένα σοβαρότατο εχθρό της, μια και το εθνικό κράτος παρέχει το νομοθετικό, διοικητικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, δηλαδή το κοινωνικό πλαίσιο, εντός του οποίου μπορεί να συγκροτηθεί η εθνική κοινωνία σε δήμο θεσμικά και να απειλήσει τα οικονομικά της συμφέροντα.

Η διεθνής των αγορών έχει διαβλέψει νωρίτερα από όλους, και σωστά, την κοινωνική κίνηση των δυτικών κοινωνιών προς το αίτημα συγκρότησης τους, θεσμικά, σε δήμο. Ισως και αμέσως μετά την πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Και έτσι έθεσε σε κίνηση ένα άλλο σχέδιο επιβολής και συντήρησης της απολυταρχικής της εξουσίας. Πολύ πιο οριστικό αυτή τη φορά, από ότι ο κοινοβουλευτισμός: τον θρησκευτικό δεσποτισμό.

Η διεθνής των αγορών επιτέθηκε “επιστημονικά” στο εθνικό κράτος, το καθύβρισε και το δαιμονοποίησε. Εχοντας μάλιστα στο πλευρό της μια στρατιά επιστημόνων, από ιστορικούς ως κοινωνιολόγους, τους οποίους προώθησε στα δυτικά πανεπιστήμια. Επιστήμονες με αριστερό και προοδευτικό προφίλ τέτοιο, το οποίο γνώριζε αυτή η διεθνής της εκμετάλλευσης, πως θα έκαμνε τον λόγο αυτών των επιστημόνων θελκτικό προς τις δυτικές κοινωνίες.

Ετσι παρουσιάστηκε και το αντιφατικό φαινόμενο στα πανεπιστήμια του καπιταλιστικού κόσμου, και στις έδρες διδασκαλίας τους, να κυριαρχούν “αριστερές” φωνές. Και το φαινόμενο γίνεται πράγματι πιο αντιφατικό αν αναλογιστεί κάποιος πως αρκετά από αυτά τα πανεπιστήμια είναι ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με σκοπό το κέρδος.

Επειτα, πολύ σημαντικό, αυτή η διεθνής των αγορών πέτυχε να διασπάσει τους περιοριστικούς φραγμούς που θέτει το εθνικό κράτος στην διακίνηση εργατικής δύναμης από χώρα σε χώρα. Επέβαλλε την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, με διεθνείς συνθήκες, όχι φυσικά από ελευθεροφροσύνη ή από αγάπη για τον άνθρωπο, μια και είναι αυτή η ίδια η διεθνής των αγορών που δημιουργεί την ανέχεια και την ανισότητα στις χώρες προέλευσης.

shariaΣτη συνέχεια η ίδια αυτή διεθνής των αγορών, στήριξε χρηματοδοτικά την μετανάστευση προς την ευρώπη, ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων από χώρες του ισλάμ, χρηματοδοτώντας και πολυποίκιλες οργανώσεις που παίζουν υποστηρικτικό ρόλο, με διάφορους τρόπους, στην μετανάστευση. Και πάλι στην προσπάθειά της αυτή η διεθνής της εκμετάλλευσης, έκανε σύμμαχό της τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς, καταφέρνοντας να την αλώσει ιδεολογικά και να την καταστήσει ουσιαστικά υπέρμαχο της ελεύθερης διακίνησης μεγάλων αριθμών ανθρώπων, πιστών μάλιστα του ισλαμ, από τις χώρες τους προς τις δυτικές χώρες.

Η επιβολή της θεοκρατικής δεσποτείας, κρίνει η διεθνής των αγορών, είναι προς το οικονομικό της συμφέρον. Η μετατροπή χωρών της ευρώπης σε ισλαμικές, φαίνεται να εξυπηρετεί πολλαπλά τα συμφέροντά της. Καθώς θέτει εκτός μάχης την δημοκρατία από τη μια και από την άλλη θέτει στην διάθεσή της ένα εργατικό δυναμικό που δεν αντιδρά στον δεσποτισμό, κι ελπίζει να το καταστήσει πειθήνιο εργαζόμενο στις άθλιες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που προετοιμάζει. Κατεδαφίζοντας εργατικές διεκδικήσεις δυο αιώνων και ολόκληρο το κράτος πρόνοιας.

Με λίγα λόγια ο διεθνής καπιταλισμός έχει ήδη ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα του. Το οποίο ισλάμ, όπως έκανε και η ρωμαϊκή κυρίαρχη τάξη με τον χριστιανισμό, το έχει ήδη μεταλλάξει, ώστε να το ευθυγραμμίσει και με τα συμφέροντά του. Καταβάλλοντας μάλιστα, τα τελευταία 30 χρόνια, άοκνες προσπάθειες για τον λόγο αυτό, σε διάφορες χώρες, καθώς και πολύ χρήμα. Ωστε τώρα να έχουμε ένα κατά πολύ δεσποτικό, επιθετικό και φονταμενταλιστικό ισλαμ. Ενα επεκτατικό ισλαμ.

Αυτή τη φορά αυτό που ανοίγει την κερκόπορτα της επιβολής της θεοκρατικής δεσποτείας, δεν είναι η παλιά θρησκεία, όπως στην ρωμαϊκή περίπτωση. Αυτή τη φορά είναι η ίδια η ευρωπαϊκή δημοκρατική κουλτούρα των δύο τελευταίων αιώνων, και μαζί ένα τμήμα της δυτικής κοινωνίας που αντιπροσωπεύει δυναμικά αυτή την δημοκρατική κουλτούρα, δηλαδή η αριστερά, που ανοίγουν την κερκόπορτα.

Μια κερκόπορτα που θα φέρει τον θρησκευτικό δεσποτισμό, δηλαδή τον πολιτικό δεσποτισμό, πάνω στον οποίο θα στηριχτεί ο οικονομικός δεσποτισμός.

crescentcrossΚαι το σπουδαιότερο, -και μάλιστα σύμφωνο και με τα συγγράμματα των ειδικών του πολέμου που επιμένουν πως η καλύτερη νίκη είναι εκείνη που επιτυγχάνεται χωρίς πόλεμο-, ο δεσποτισμός αυτός θα επιβληθεί σχετικά “ειρηνικά” για …δημογραφικούς λόγους. Χωρίς ίσως να πέσει ούτε μια ντουφεκιά.

Οι ηγεσίες της αριστεράς στην χώρα μας, και στην ευρώπη, πρέπει να στρωθούν και να διαβάσουν το Κοράνιο. Θα είναι ένα πολύ χρήσιμο ανάγνωσμα για τα επόμενα χρόνια. Είτε για τον έναν είτε για τον άλλον λόγο. Είτε δηλαδή για να καταλάβουν τι είναι το ισλάμ και να πάρουν μέρος στην ανάσχεσή του, είτε για να προετοιμαστούν να το δεχθούν ως πιστοί αν επικρατήσει στις δυτικές χώρες.

Και φυσικά κάποτε πρέπει να διαβάσουν και την ευρωπαϊκή ιστορία, πριν από την “νεωτερικότητα”.

Θραξ Αναρμόδιος

Ισλαμ και Ευρώπη (βίντεο)
Ισλάμ και Ευρώπη

 

 

Θραξ Αναρμόδιος

Οι συνθήκες επιβολής του χριστιανισμού στον αρχαίο κόσμο δεν είναι οι ίδιες με τις τωρινές της εισόδου και επιβολής του ισλάμ στον δυτικό κόσμο, όμως παρόλα αυτά υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες. Και πολύ ανησυχητικές.

Μετά την ναυμαχία στο Ακτιο, λίγο έξω από την Πρέβεζα, το 31 πΧ, ο νικητής Οκταβιανός άνοιξε τον δρόμο για να γίνει μια μέρα Αύγουστος, και να στεφθεί αυτοκράτορας. Κάτι που ο θείος του Ιούλιος Καίσαρας δεν τόλμησε να κάνει, παρά το πόσο πολύ το είχε ποθήσει.

Η ναυμαχία αυτή στο Ακτιο είναι ένα ορόσημο από την άποψη πως η από πάντα λειψή δημοκρατία των ρωμαίων, που μικρή σχέση είχε με εκείνη των ελλήνων, μπαίνει πια στην διαδικασία μετασχηματισμού της σε αυτοκρατορία. Δηλαδή σε ένα πολίτευμα απολυταρχικό και δεσποτικό.

Παλιά δημοκρατικά ή ημι-δημοκρατικά χαρακτηριστικά θα επιβίωναν για πολλούς αιώνες και στο νέο συγκεντρωτικό πολίτευμα. Ωστόσο θα αναφαινόταν μια νέα επιτακτική για την ρωμαϊκή εξουσία…

View original post 1,823 more words

Posted in Κοινωνία, Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment