Πολιτική Αλητεία το Δίλημμα Ευρώ ή Δραχμή

vamvoukas bloggΔοθέντος ότι το τρίτο τρίμηνο του 2013, η χώρα μας θα σημειώσει αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης, η τραγική διαπίστωση που συνάγεται, είναι ότι η εθνική μας οικονομία διανύει ήδη τον έβδομο χρόνο ύφεσης. Ως γνωστόν, το τρίτο τρίμηνο του 2008 και όταν η χώρα εισήλθε στη δίνη της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, ο αναπτυξιακός της ρυθμός ήταν -0,1%, ενώ στο σύνολο του 2008 η πτώση του πραγματικού ΑΕΠ διαμορφώθηκε σε -0,2%. Αν το 2013 ο ρυθμός ανάπτυξης διαμορφωθεί σε -4,2%, δηλαδή επιτευχθεί ο ποσοτικός στόχος για το 2013, που αναφέρεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2013-2016, τότε την περίοδο 2008-2013, η συνολική μείωση του πραγματικού ΑΕΠ θα διαμορφωθεί σε -25,9% ((-0,2%)+(-3,1%)+(-4,9%)+(-7,1%)+(-6,4%)+(-4,2%)=-25,9%)).

Η δραματική οικονομική κρίση που μαστίζει την πατρίδα μας μετά το 2008, προκάλεσε την εκτίναξη του ποσοστού ανεργίας από 7,6% το 2008 σε 27,5% το 2013. Δηλαδή, την περίοδο 2008-2013, ο απόλυτος αριθμός των ανέργων από 377.850 εκτοξεύτηκε σε 1.370.000 άτομα το 2013. Ωστόσο, αν αναλογιστούμε ότι την περίοδο 2009-2013, η εκροή ελλήνων μεταναστών σε άλλες χώρες εκτιμάται σε 330.000 άτομα, εξάγεται το αποκαρδιωτικό συμπέρασμα ότι το πραγματικό ποσοστό ανεργίας αναμένεται το 2013 σε 32% και άρα ο απόλυτος αριθμός των ανέργων προσδιορίζεται σε 1.700.000 άτομα.

Η ανεγκέφαλη και σχιζοειδής υιοθετούμενη κυβερνητική οικονομική πολιτική μετά τον Μάιο του 2010, δηλαδή την χρονική περίοδο που η χώρα μας μπήκε στην περιπέτεια των μνημονίων, προκάλεσε την τρομακτική μείωση μισθών και συντάξεων, την επιβολή δυσβάστακτων χαρατσιών στα νοικοκυριά, την υπερβολική απαξίωση των πάγιων περιουσιακών στοιχείων των πολιτών, την θεαματική ελάττωση των αποταμιευτικών πόρων στο τραπεζικό σύστημα, την αδυναμία ολοένα και περισσότερων νοικοκυριών και επιχειρήσεων να ανταποκριθούν στην εξυπηρέτηση των δανειακών τους υποχρεώσεων στο τραπεζικό σύστημα, κ.λπ. Σε πρόσφατη ανάλυσή μου, είχα υπολογίσει το κόστος της οικονομικής κρίσης στο σύνολο της οικονομίας κατά την περίοδο 2008-2013 κοντά στα 780 δις ευρώ.

Αρκετοί αναλυτές, πολιτικοί, κ.ά., θεωρούν ότι η επαναφορά της χώρας στο νομισματικό σύστημα της δραχμής, ως δια μαγείας θα συντελούσε στην επίλυση όλων των οικονομικών της προβλημάτων. Άποψή μου είναι ότι η επάνοδος της Ελλάδος στο νομισματικό καθεστώς της δραχμής και η έξοδός της από την Ευρωζώνη, θα ήταν η ταφόπλακα της ελληνικής οικονομίας. Χρησιμοποιώ τον όρο “ταφόπλακα” με την έννοια, ότι, αν η παραμονή μας στην ζώνη του ευρώ μας προσφέρει κάποιες δυνατότητες, ή έστω μας δίνει κάποιες λιγοστές ελπίδες, για την ώθηση της χώρας σε αναπτυξιακή τροχιά και την προοπτική βιωσιμότητας του χρέους, η ενδεχόμενη έξοδός μας από την ΟΝΕ (κοινώς Ευρωζώνη) θα εξαφάνιζε και αυτές τις λιγοστές ελπίδες. Η μισοκλεισμένη ταφόλπλακα θα έκλεινε οριστικά!

Τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν να παρατεθούν υπέρ της παραμονής μας στη ζώνη του ευρώ είναι πολλά και αδιάσειστα. Ορισμένα από τα επιχειρήματα αυτά είναι τα κάτωθι:

1) Ας υποτεθεί ότι η δραχμή ήταν το εθνικό μας νόμισμα. Αυτόματα το ευρώ θα ήταν ξένο νόμισμα. Τον 2013 το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος εκτιμάται σε 450 δις ευρώ (€). Το εξωτερικό χρέος της οποιασδήποτε χώρας εξυπηρετείται με σκληρό συνάλλαγμα, δηλαδή με νομίσματα ισχυρών χωρών, όπως ευρώ, δολάρια, γιεν, αγγλικές στερλίνες, ελβετικά φράγκα, κ.λπ. Τα νομίσματα αυτά, όπως και το ευρώ, είναι ευρέως αποδεκτά στις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές.

2) Αν η μέση χρονική διάρκεια του εξωτερικού χρέους της Ελλάδος ήταν επτά έτη, τότε οι ετήσιες δαπάνες σε τόκους και χρεολύσια για την εξυπηρέτησή του, θα ανέρχονταν τουλάχιστον σε 80 δισεκ. €. Από ποιες πηγές η χώρα μας θα έβρισκε συνάλλαγμα, δηλαδή ευρώ, δολάρια, γιεν, κ.ά., για την χρηματοδότηση του υπέρογκου ποσού των 80 δισεκ. €; Μήπως από τον λογαριασμό του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, ο οποίος κάθε χρόνο θα ήταν ελλειμματικός κατά μερικές δεκάδες δισεκ. €; Η μήπως η εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους θα γινόταν με δραχμές, τι στιγμή που η δραχμή θα ήταν το εγχώριο νόμισμα μιας χρεοκοπημένης χώρας και η υποτίμησή της στις διεθνείς αγορές θα συντελούταν με ρυθμό χιονοστιβάδας;

3) Δεν θα πρέπει να αγνοείται ότι η υποτίμηση του εγχώριου νομίσματος, προκαλεί αυτόματα την αύξηση του εξωτερικού χρέους. Για παράδειγμα, αν η δραχμή υποτιμάτο κάθε χρόνο 20%, έναντι του ευρώ, του δολαρίου και των υπόλοιπων ισχυρών νομισμάτων, αυτόματα το εξωτερικό χρέος θα σημείωνε άνοδο κατά 20%. Δηλαδή, το εξωτερικό χρέος τον επόμενο χρόνο από τα 450 θα αυξανόταν σε 540 δις €, τον μεθεπόμενο χρόνο από 540 θα αυξανόταν σε 648 δις ευρώ, κ.λπ.

4) Η Ελλάδα θα είχε τεράστια προβλήματα με την χρηματοδότηση των υπερβολικών ελλειμμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών της συναλλαγών. Έξοδος από το ευρώ, θα σήμαινε παύση εισροών από τα διάφορα κοινοτικά ταμεία, εισροές οι οποίες μετά το 2000 ανέρχονται κατά μέσο όρο σε 8 δισεκ. € κάθε χρόνο. Από ποιες πηγές η χώρα μας θα εξασφάλιζε κάθε χρόνο τουλάχιστον 30 δισεκ. ευρώ για την κάλυψη των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών;

5) Οι εγχώριες τράπεζες και ιδίως τα πιστωτικά ιδρύματα με σημαντική συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου στη μετοχική τους σύνθεση, θα παρουσίαζαν συμπτώματα αποσύνθεσης. Το υφιστάμενο εξωτερικό χρέος του εγχώριου τραπεζικοπιστωτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου και του χρέους της Τράπεζας της Ελλάδος, ανέρχεται σήμερα σε 230 δις € και αντικειμενικά θα ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθεί με δραχμές. Οι εμπορικές τράπεζες είναι ήδη χρεοκοπημένες, καθότι οι αποταμιευτικοί τους πόροι στέρεψαν, η θέση των ιδίων κεφαλαίων τους είναι αρνητική, οι επισφαλείς απαιτήσεις (κόκκινα δάνεια) υπερβαίνουν τα 70 δισεκ. € και η διαιωνιζόμενη οικονομική κρίση έχει απαξιώσει τα περιουσιακά τους στοιχεία.

6) Τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας οφείλονται στην κρίση των κοινωνικών μας θεσμών και κυρίως στην χρεοκοπία του πολιτικού-κομματικού συστήματος. Η Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση και ιδίως μετά το 1980 διέρχεται κρίση ανταγωνιστικότητας. Το 1989 στις σελίδες 213, 216 και 218 του βιβλίου μου “Ελληνική Οικονομία: Αναζητώντας τη Λύση” ( Εκδόσεις Παπαζήση) έλεγα τα εξής: ” Η άποψη που συχνά εκφράζεται από μερικούς δήθεν ειδικούς και οπαδούς της οικονομικής πολιτικής μετά το 1980, ότι, η διόγκωση των δημοσίων ελλειμμάτων οφείλεται στην επίτευξη των στόχων της κοινωνικής πολιτικής, είναι σίγουρα εσφαλμένη. Όταν η πολιτική των διογκούμενων κρατικών ελλειμμάτων, συντελεί στη φοβερή αύξηση του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας,που βρίσκεται η κοινωνική διάσταση μιας τέτοιας πολιτικής; ….Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος έχει κυρίως κοινωνιολογικές-θεσμικές διαστάσεις. Η μεγέθυνση των κρατικών ελλειμμάτων, που αποτελούν σήμερα τη γάγγραινα της εθνικής μας οικονομίας, οφείλεται βασικά στην καταρράκωση των κοινωνικοοικονομικών μας θεσμών….. Αν δεν επουλωθούν οι πληγές του θεσμικού πλαισίου της ελληνικής οικονομίας, είναι άσκοπο να γίνεται λόγος για μέτρα πολιτικής μείωσης των ελλειμμάτων και γενικά μεγαλεπήβολα προγράμματα σταθεροποιητικής και αναπτυξιακής πολιτικής….Οι επιπτώσεις στη μελλοντική πορεία της εθνικής μας οικονομίας μετά το 1992, δεν θα είναι τόσο σε επίπεδο ανταλλαγών όσο σε επίπεδο κοινωνικών θεσμών…. Επειδή το σημερινό πρόβλημα της αντιανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, αναζητεί τις ρίζες του στην αναιμία των κοινωνικών μας θεσμών, αποτελεί επιτακτική ανάγκη ο εκσυγχρονισμός και η προσαρμογή τους στις καινούργιες συνθήκες και αναγκαιότητες του διεθνούς ανταγωνισμού…..Οι ιδιάζουσες συνθήκες που επικρατούν στις δομές της κοινωνίας μας, απαιτούν ένα νέο θεσμικό πρότυπο για το σύστημα της παιδείας, τράπεζας, κεντρικής διοίκησης, ιδιωτικής και δημόσιας επιχείρησης, κ.ά., δηλαδή ένα καινούργιο θεσμικό υπόβαθρο, το οποίο θα συμβάλλει στην προώθηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας και την ποιοτική εξύψωση της ζωής του έλληνα πολίτη”. Αναμφίβολα, η διαφθορά του πολιτικού συστήματος, το ρουσφέτι και οι άνομες παραοικονομικές δραστηριότητες (μίζες, φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, ξέπλυμα χρήματος, κ.ά.), συνθέτουν το κράμα των αιτιωδών παραγόντων, που προκάλεσαν την σημερινή οικονομική σήψη.

7) Οι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης, το επίπεδο ανταγωνιστικότητας του οικονομικού συστήματος, η παραγωγικότητα σε κλαδικό επίπεδο, το μέγεθος των κρατικών ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους, ο ρυθμός διεύρυνσης του εξαγωγικού εμπορίου, κ.λπ., εξαρτώνται από αντικειμενικούς παράγοντες (ποιότητα θεσμών, καινοτομίες, στρατηγική αξιοποίησης συγκριτικών πλεονεκτημάτων, κ.ά.) και όχι από το είδος του νομίσματος. Τα παραδείγματα στη διεθνή οικονομία είναι πάμπολλα. Όποιο νόμισμα και αν είχε η Ελλάδα, οι χρεοκοπίες των δημοσίων οικονομικών της θα ήταν δεδομένες και αναπόφευκτες. Στο παρελθόν η χώρα πτώχευσε τέσσερις φορές με εθνικό νόμισμα τη δραχμή. Στις αρχές του 2010, πτώχευσε έχοντας ως εθνικό νόμισμα το ευρώ. Όποιο και ήταν το νόμισμά της, η Ελλάδα θα πτώχευε. Όλες οι χρεοκοπίες έγιναν για τον ίδιο λόγο. Αδυναμία εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους. Δεν υπήρχε σταγόνα συναλλάγματος. Για παράδειγμα, αν οι διεθνείς πιστωτές, οι οποιοιδήποτε πιστωτές, κλείσουν σήμερα την στρόφιγγα των δανείων, σε μερικές μέρες η Ελλάδα χρεοκοπεί. Διαχρονικά, η Ελλάδα εξυπηρετεί το εξωτερικό και το εσωτερικό χρέος της με τη σύναψη νέων δανείων. Αυτή είναι η μοίρα του νεοελληνικού έθνους. Υψηλά κρατικά ελλείμματα και συνεχή ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο, με ταυτόχρονη την άνοδο του δημοσίου χρέους.

8) Σε αρκετά άρθρα μου σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, έχω υποστηρίξει ότι το φαινόμενο των δίδυμων ελλειμμάτων (the Twin Deficits Phenomenon) ισχύει στην περίπτωση της Ελλάδος, με την έννοια ότι τα κρατικά ελλείμματα προκαλούν σε σημαντικό βαθμό την διεύρυνση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και αμφότερα τα ελλείμματα συντελούν στην διαχρονική άνοδο του δημοσίου χρέους. Γιατί όταν υπήρχε η δραχμή, ο κρατικός προϋπολογισμός και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν ελλειμματικά, το δημόσιο χρέος ακολουθούσε συνεχή ανοδική τάση και η χώρα εξαναγκάστηκε σε ταπεινωτικές χρεοκοπίες;

9) Χωρίς να είμαι ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, νομίζω ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη και ίσως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα προκαλούσε σοβαρά ρήγματα στην εξωτερική μας πολιτική και θα γινόμασταν οι καρπαζοεισπράκτορες της Τουρκίας. Η έξοδος από την ΟΝΕ θα ζημίωνε ζωτικής σημασίας συμφέροντα του ελληνισμού και θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας σε διεθνές επίπεδο.

Διαισθάνομαι ότι το δίλημμα ευρώ ή δραχμή έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, γιατί το υποθάλπουν οι παρακεντέδες του δικομματικού καθεστώτος, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, τυχοδιώκτες πολιτικοί και θεσιθήρες του δικομματισμού, που προσδοκούν την είσοδό τους στην Βουλή, υποστηρίζουν την επαναφορά της χώρας στο νομισματικό σύστημα της δραχμής, παραθέτοντας επιχειρήματα άνευ επιστημονικού περιεχομένου και αγνοώντας τα αίτια, που η Ελλάδα στο παρελθόν είχε χρεοκοπήσει αρκετές φορές έχοντας εθνικό νόμισμα τη δραχμή. Αυτή η συνομοταξία πολιτικάντηδων είναι που προκάλεσε τη χρεοκοπία της χώρας.

Οι κάθε είδους καιροσκόποι της εξουσίας, που προπαγανδίζουν την έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη και την επάνοδο της εθνικής οικονομίας στο καθεστώς της δραχμής, είναι συνειδητοί ψεύτες και γι’ αυτό διαπράττουν πολιτική αλητεία. Ωστόσο, στον διάλογο που διεξάγεται, παραθέτουν τις απόψεις τους και αρκετοί ερευνητές, οι οποίοι με αγάπη προς την πατρίδα, ανιδιοτέλεια και επιστημονικό καθήκον, επιχειρηματολογούν υπέρ ή κατά της δραχμής. Το ίδιο έπραξε και ο υποφαινόμενος με τη σημερινή του ανάλυση.

πηγή: Vamvoukas’ Blog

Advertisements
This entry was posted in Οικονομία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s